امروزه جهان با مشکلات زیست محیطی و کمبود فضای سبز مواجه می‌باشد. در ایران نیز فضاهای سبز و پارک‌های ساخته شده با فرهنگ و اقلیم این سرزمین متناسب نمی‌باشد و از اصول اولیه باغ سازی فاصله گرفته است. امروزه در تمامی مقیاس‌ها با کمبود فضای سبز و طراحی و ساخت غیر اصولی، نا هماهنگ با اقلیم و فرهنگ جامعه مواجه می‌باشیم به این جهت لازم می‌باشد با بررسی اصول فقهی و اخلاقی مرتبط با موضوع تحقیق به بررسی و شناسایی آسیب‌های موجود پرداخته شود. هدف پژوهش تبیین و آسیب شناسی جایگاه طبیعت در معماری پارک‌های معاصر می‌باشد و به سوال‌های معیارهای موثر از منظر فقه در طراحی پارک‌های معاصر چیست؟ و اصول اخلاقی تاثیر گذار در طراحی فضاهای سبز کدام‌اند؟ به روش توصیفی تحلیلی پاسخ داده خواهد شد. شیوه جمع آوری اطلاعات کتابخانه‌ای و پیمایشی می‌باشد. در راستای پاسخ به سوال پژوهش اصول فقهی که بررسی شده‌اند قاعده نفی سبیل، حلال و حرام، لاضرر، اتلاف و اهم و مهم و اصول اخلاقی خدا محوری، معنویت، عدالت، کرامت انسانی، قناعت و ساده زیستی، احترام به طبیعت، خانواده محوری و نشاط و شادی حقیقی می‌باشند. با توجه به پارک‌های معاصر در شهر تبریز می‌توان اذعان داشت که هیچ کدام از پارک‌های معاصر در انطباق با قواعد فقهی و اصول اخلاقی مطرح شده نیستند. با توجه به اینکه فضاهای مسکونی معاصر مانند خانه‌های سنتی با فضای سبز ارتباط ندارد دسترسی واحدهای آپارتمانی به پارک‌ها و بوستان‌ها اهمیت زیادی پیدا می‌کند. که می‌توان طراحی و ساخت فضاهای سبز را با توجه به احکام اسلامی انجام داد. به عبارت دیگر کاربری فضای سبز می‌تواند تحت تاثیر قواعد فقهی و اخلاقی شکل گیرد، توجه به اصول باغسازی ایران، استفاده از طبیعت بکر و افزایش عملکرد و... مواردی هستند که می‌توانند در ارتقای بهبود فضاهای سبز نقش موثری داشته باشند.