بهار و تابستان                   برگشت به فهرست مقالات | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دانشجو دکتری دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب ، erfannezam@yahoo.com
2- عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد اسلامشهر
چکیده:   (511 مشاهده)
معماری ایرانی در دوران اسلامی، تجلی وحدت در کثرت و تلاش برای رسیدن به یک وحدت در عالم کثرت با متحد کردن اجزا بر اساس نظم است؛ این نوع معماری، به عنوان بخشی از «هویت معماری» در ایران اسلامی شناخته می‌شود. در فرهنگ ایرانی- اسلامی، هنرمند، نه بر حسب مکنت و مهارت و توانمندی که به میزان شفافیت و قابلیت و نیازمندی، می­تواند با توجه به زمینه‌های کالبدی، تاریخی، اقلیمی- جغرافیایی و اجتماعی- فرهنگی زمینه معماری و درک محیط پیرامون و دریافت پیامِ بستر طرح، ذره­ای از بی­نهایت حقیقت را دریافته و در اثر خود متجلی کند. بر همین مبنا توجه به «هویت» در زمینه است که «کثرت» را به «تنوع» نزدیک می‌کند و تنوع است که زندگی را جذاب و زیبا می‌سازد. اما در عصر حاضر، دین و آموزه‌های دینی در کالبد شهر معاصر ایرانی کاملا به حاشیه رانده شده‌است که نتیجه‌، کالبدی است که کاملا متأثر از الگوهای مدرنتیه(به ویژه تمدن معاصر غرب) یا جهانی‌سازی شکل گرفته‌است. از این رو و با مطالعات پیشین در حوزه زمینه‌گرایی، نیاز به پژوهش در این حوزه از دیدگاه اسلامی و متفکران مسلمان احساس شد. این پژوهش در قالب دو بخش؛ «بخش اول» با استفاده از روش «فراتحلیل» ادبیات موضوعی تحقیق در حوزه «شهر اسلامی» و زیرمجموعه‌های آن پرداخته می‌شود و «زمینه‌گرایی» در اندیشه اسلامی و ادبیات متفکران شرق مورد بحث و بررسی قرار می‌گیرد؛ در «بخش دوم» مؤلفه‌ها بر اساس انواع «زمینه‌گرایی» در معماری معاصر مورد تحلیل قرار گرفته، سپس «مدل نگاه اسلامی به زمینه» در قالب یک دیاگرام ارائه می‌شود.
     

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به نشریه فرهنگِ معماری و شهرسازی اسلامی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2020 All Rights Reserved | Culture of Islamic Architecture and Urbanism Journal

Designed & Developed by : Yektaweb